rodzaj interaktywnych stron WWW, które są współtworzone przez sieci społeczne osób podzielających wspólne zainteresowania lub chcących poznać zainteresowania innych. Większość portali społecznościowych dostarcza użytkownikom wielu sposobów komunikacji, np.: czaty, komunikatory, listy dyskusyjne, blogi, fora dyskusyjne, itp.

Każdy z nas na pewno zetknął się z jakimkolwiek portalem społecznościowym od kiedy korzysta z Internetu.  Weźmy chociażby bardzo popularną „naszą klasę”. Twórcy nk twierdzą, że  portal posiada ponad 11 milionów użytkowników,  wychodzi więc na to, że co czwarty Polak w wolnej chwili korzysta z tegoż serwisu.  Podejrzewam, że ponad połowa użytkowników Internetu na całym świecie posiada konta w serwisie typu myspace czy facebook. Czy jednak każdy z nich choć raz pomyślał o dość nieprzyjemnych skutkach, jakie niesie ze sobą tego rodzaju rozrywka? Przyjrzyjmy się im z bliska.

Celem tego rodzaju serwisów jest według ich autorów możliwość złapania kontaktu z innymi ludźmi. Wszystko pięknie: znajdujemy swoich znajomych ze szkolnych lat, pierwszą miłość z podwórka czy nawet przypadkowo spotkanych na ulicy ludzi. To duże ułatwienie np. dla nieśmiałych bądź zdesperowanych. I tak naprawdę to nic złego. Jednakże, czy taki rodzaj nawiązywania kontaktów międzyludzkich można rzeczywiście nazwać kontaktem? Zastanawiam się, dlaczego ludzie coraz częściej wybierają klikanie w klawiaturę zamiast tradycyjnych form komunikacji? Czy wspólna rozmowa, jedzenie, picie, śpiewanie czy tańczenie nie jest ciekawsze niż wysyłanie niepoprawnych gramatycznie wiadomości, przepełnionych dziwacznymi emotkami (które, mimo zapewne szczerych chęci ich twórców, NIE SĄ W STANIE wyrazić żadnych emocji)?

Oczywiście, nie mam zamiaru całkowicie skreślać błogosławieństwa jakim jest Internet, skupmy się więc na portalach społecznościowych. Ludzie od zawsze posiadali potrzebę zrzeszania się, czy to w jakimś celu czy po prostu dla wspólnego spędzenia czasu. Powstanie Internetu sprawiło, że mimo iż ludzie nadal chcą tworzyć wspólnoty, stali się na tyle leniwi, że wolą robić to nie wychodząc z domu. Portale społecznościowe to zatem częściowy odpowiednik stowarzyszeń ludzi o podobnych zainteresowaniach, pasjach czy problemach. Ta kwestia sama w sobie oczywiście nie jest problemem. Schody zaczynają się wówczas gdy użytkownik zaczyna żyć w tymże wirtualnym stowarzyszeniu tak jak w rzeczywistym. To znaczy, nie traktuje serwisu jako ułatwienia, jako pomocy w zdobywaniu czy odnawianiu znajomości, nie jest on dla niego środkiem, a celem samym w sobie. Otóż, moim zdaniem, celem dla którego powstały takie portale powinni być ludzie. Możliwości jakie dają nam tego typu strony są bardzo przydatne, nie mogę temu zaprzeczyć. Nie dajmy się jednak przykuć do monitora! Odnalazłeś swojego przyjaciela z dzieciństwa? Świetnie! Zatem wstań z krzesła i idź z nim na piwo, nie trać czasu i energii na przeglądanie jego zdjęć.

* tutaj apel do wszystkich uzależnionych- bez naszej klasy naprawdę da się żyć!

Codziennie słyszymy o jakiś nowinkach technologicznych i czasami w naszym mniemaniu są interesujące, potrzebne, wzbudzają podziw a czasami powodują, że wykrzywiamy twarz i nasuwa nam się pytanie: „po co nam to?!”  Naukowcy jak i amatorzy są coraz bardziej kreatywni i tworzą przeróżne  dziwactwa, które w ich mniemaniu miałyby ułatwić nam życie. Weźmy na przykład maszynę, która z kartek formatu A4 robi papier toaletowy maszyna-ktora-zamieni-biurowe-odpady-w-papier-toaletowy albo że przełączając kanały w TV wcale nie musimy używać pilota tylko – gestów:   Fajne prawda?:) Wygodne:) Niedługo dojdzie do tego, że będziemy tylko siedzieć przed TV i wymachiwać rękoma a gdy przyjdzie czas na załatwienie potrzeby fizjologicznej to nawet po papier toaletowy nie będziemy musieli iść do sklepu:) Jakoś nie widzi mi się taka przyszłość. Wiadomo- wygoda, prestiż to się dziś liczy ale nie dajmy się zwariować i pozwolić na to by maszyny nami zawładnęły.

Szczytem szczytów jest to gdy nasza prywatność zostaje naruszona a my nie mamy o tym zielonego pojęcia. Mianowicie Ameryka dysponuje insektami, które mogą nas podglądać. Nie, to nie żart, zobaczcie sami- mucha-szpiegowska Gdy wybierzecie się do USA pamiętajcie by zachowywać się przyzwoicie bo nie wiadomo kto na Was patrzy w danym momencie:P

Dziwactwem, które dosłownie zwaliło mnie z nóg jest japoński robot o imieniu Kobian. Niedość, że wykonuje techniczne czynności jak chodzenie, podnoszenie itp. to został obdarzony w emocje. Mianowicie japońscy naukowcy chcieli jeszcze bardziej upodobnić swojego potomka do człowieka i wyposażyli go w sensory wzroku, słuchu i dotyku. Kobiana można rozweselić, zasmucić a nawet zniesmaczyć Zastanawiam się jakie są jego granice cierpliwości i poczucie dobrego smaku? Może z czasem będzie formą sprzątaczki, niańki czy wymarzonego męża. Nie wiem ale mam nadzieję, że w tym dążeniu do wygody nie zgubimy gdzieś po drodze  swoich tradycyjnych, prawdziwych potrzeb. A teraz zobaczcie jak zgrabnie porusza się Kobianek:) :

O takich przypadkach demoralizujących młodych ludzi, ale i nie tylko młodych, można napisać książkę ale przydałoby się wspomnieć o plusach płynących z korzystania z Internetu:) Moim zdaniem dostęp do Internetu to wielka wygoda- potrzebujemy znaleźć jakieś informacje- znajdziemy, jak to kiedyś powiedział mój nauczyciel od informatyki: „jeżeli nie możesz czegoś znaleźć w internecie to znaczy, że to nie istnieje”, zgadzam się z nim ponieważ wystarczy wpisać hasło do wyszukiwarki a nasza potrzeba, ciekawość, problem zostaną wpełni zaspokojone i rozwiązane.Szybko, łatwo i przyjemnie znajdziemy ludzi, miejsca, których szukamy, oddamy się ulubionej rozrywce, poszerzymy intelektualne horyzonty a niektórym zdarza się poznać swoją drugą połówkę:P

Warto wspomnieć o e-learningu. Jak donosi Wikipedia: E–learning to nauczanie na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu, oznacza wspomaganie dydaktyki za pomocą komputerów osobistych, CDROM-u i Internetu. Pozwala na ukończenie kursu, szkolenia, a nawet studiów bez konieczności fizycznej obecności w sali wykładowej. Doskonale uzupełnia również tradycyjny proces nauczania. Zatem, nie masz czasu na „latanie” na uczelnię, nie chcesz mieć nic wspólnego z wykładowcami:P, chcesz uzupełnić swoją dotychczasową wiedzę bądź zdobyć nowe, dodatkowe umiejętności to coś dla Ciebie! Ja osobiście preferuję tradycyjną edukację, bo wychodzę z założenia, że człowiek to zwierzę stadne i musi funkcjonować w grupie, ale są ludzie, którzy wolą ciszę, spokój, większą niezależność czasową, zaczym idzie to, że włączą komputer, zalogują się gdzie trzeba i mogą dokształcać się w wybranym przez siebie kierunku.

Zatem, jak można zauważyć, wszystko ma swoje plusy i minusy. Jednakże wydaje mi się, że jak będziemy podchodzić do wszystkiego, i między innymi do Internetu, z pewnym dystansem nie zatracimy siebie, będziemy potrafili skorzystać z udogodnień dzisiejszej techniki nie zapominając o prawdziwym, rzeczywistym życiu, które jest reżyserem wielu, czekających na nas niepsodzianek:)

Jako że trudno było mi się zdecydować jakie cudo techniki wziąć pod lupę w moim pierwszym wpisie, padło na telefon komórkowy, który ostatnimi czasy przysparza mi wiele kłopotów.

Jak wynika z danych Urzędu Komunikacji Elektronicznej dotyczących stanu rynku telekomunikacyjnego w 2006 roku, posiadacze telefonów komórkowych to ponad 96% mieszkańców Polski, zakładam więc, że prawie każdy czytający ten wpis ma/miał styczność z telefonem komórkowym na pewnym etapie swojego życia. Nie jestem pewna czy tyle samo z Was wie jak długą drogę przebyła komórka, by wyglądać i działać tak jak dziś. Oto więc krótka lekcja historii.

Drzewo genealogiczne telefonu komórkowego nie jest zbyt rozbudowane. Nestorem rodu urządzeń do przesyłania informacji na odległość możemy bez wahania nazwać wynaleziony w XIX wieku telegraf. Maszyna ta, zasilana prądem elektrycznym a wynaleziona przez Anglików Wheatstone’a i Cooke’a, miała za zadanie uruchamiać mechanizm zegarowy obracający tarczą z literami. (http://gallery.nen.gov.uk/gallery_images/0710/0000/0014/dscf2680_mid.jpg) W tym samym czasie w Stanach Zjednoczonych, niejaki pan Samuel Morse pracował nad urządzeniem o podobnych właściwościach, jednak prostszym w obsłudze. Stworzył on szyfr w postaci kombinacji krótkich i długich sygnałów, znany powszechnie jako alfabet Morse’a. Sygnały przesyłano po drucie, naciskając w odpowiedni sposób przełącznik, zwany kluczem. Odbiornik rejestrował sygnały na papierowej taśmie pod postacią kresek i kropek, które należało następnie odczytać. Mimo znacznie szybszego przepływu informacji, człowiek chciał więcej.

Mężczyzną, któremu udało się osiągnąć to „więcej” był sir Alexander Graham Bell, twórca telefonu, pierwszego urządzenia za pomocą którego można przesyłać już nie tekst, ale mowę na odległość. Telefon okazał się wynalazkiem rewolucyjnym, zmieniającym na zawsze sposób przesyłania informacji. Od końca XIX wieku informacje przepływały znacznie szybciej i łatwiej. Czego można było jeszcze chcieć? Czy telefon nie uczynił z Ziemi raju? Nie! Człowiek potrzebował wolności, chciał odciąć się od wszelkich kabli. Po ponad dwustu latach stania przy odbiorniku człowiek zapragnął wziąć go ze sobą, uczynić go posłusznym sobie, nie na odwrót.

Jak donosi Wikipedia, w 1956 roku szwedzka firma Ericsson wprowadziła na rynek pierwszy bezprzewodowy telefon. By to niewątpliwy przełom, choć z perpektywy czasu komórka wielkości walizki, ważąca tyle co owczarek niemiecki, na dodatek w cenie dobrego samochodu nie wydaje się zbyt atrakcyjnym wynalazkiem. W ciągu następnych 30 lat firmy takie jak Motorola czy Nokia prześcigały się w tworzeniu coraz to mniejszych, łatwiejszych w obsłudze i posiadających więcej funkcji telefonów. I tak z telefonów, które początkowo służyły jedynie to wykonywania i odbierania rozmów oraz nadawania i odbierania wiadomości tekstowych wyrosły telefony posiadające dostęp do Internetu (o tym wynalazku pomówimy kiedy indziej ;p), odtwarzacz mp3 (o tym też!) czy GPS.

W tym momencie wrócę do zagadnienia wolności. Człowiek, tworząc aparat telefoniczny pozbawiony jakichkolwiek kabli, który bez problemu włożyć może do kieszeni dżinsów czy płaszcza, chciał podporządkować sobie tę maszynę. Zyskał kontrolę mogąc poruszać się bez ograniczeń. Czy aby na pewno? Czy odcinając się od plączących się kabli człowiek stał się w istocie wolny i niezależny?

Nie jestem w stanie zaprzeczyć, że telefonia komórkowa poprawiła jakość naszego życia.  Nie mogę stwierdzić, że nie jest pomocna w codziennym życiu, gdyż korzystam z niej niemalże każdego dnia. Pomoc telefonu komórkowego bywa nieoceniona np. w sytuacjach krytycznych takich jak wypadek drogowy. Wydaje mi się jednak, że wbrew pozorom to nie my, ludzie, kontrolujemy telefony. To one w pewien sposób rządzą nami.  Usunięcie kabla nie było usunięciem przeszkody, wręcz przeciwnie. Niewidoczna smycz w postaci fal radiowych może i jest długa, ale nie da się z niej zerwać. Telefon komórkowy w XXI wieku to konieczność, nie przystosujesz się- zginiesz. Czy to jest właśnie ta wolność? Czy wolność to bycie kontrolowanym przez 24 godziny na dobę? Z pewnością nie.

Inna kwestia wydaje się być jednak bardziej przygnębiająca. Jako że komórka stała się naszym niezbędnikiem, używamy jej zawsze i wszędzie, nie zważając na okazję. Któż bowiem pofatygowałby się w odwiedziny do znajomej z klatki obok, która obchodzi dziś swoje dwudzieste urodziny, skoro można wysłać jej SMS-a z życzeniami? Po co się spotkać i porozmawiać, łatwiej i szybciej jest zakończyć związek przez telefon. Nasze relacje z innymi ludźmi zaczęły opierać się na kontakcie wirtualnym. A gdzie miejsce na rzeczywistość? Czy z biegiem czasu zupełnie o niej zapomnimy?

(proszę wybaczyć mój chaotyczny styl i niezbyt głębokie spojrzenie na tak rozległy temat, postaram się poprawić. ;>)

TO BE CONTINUED…

Nasz blog będzie dotyczył kulturowych i edukacyjnych kontekstów rozwoju technologii informacyjno-komunikacyjnej.  Dla niektórych temat ten może wydać się mało interesujący ale naszym celem przewodnim jest refleksja nad tym co technologia i jej rozwój robią dla- i z naszym życiem. Zastanowimy się wspólnie jak nasz świat wyglądał kiedyś, jak przedstawia się obecnie i jak będzie funkcjonował w przyszłości. Miejmy nadzieję, że będzie to Nowy Wspaniały Świat, w którym mimo ciągłych udoskonaleń technicznych pozostaniemy wartościowi jako zwykli ludzie:)

Gorąco zachęcamy i zapraszamy do śledzenia naszych twórczych poczynań:) i oczywiście komentowania:)

Kasia i Ewelina